Eva, 7 augustus 2011
Thailand , Koh Tao 33°

Op een vliegveld in de morgen

Ben weer op reis.
Terug naar Thailand terug naar Koh Tao.
Ik wil daar eigelijk wel blijven.
Weer naar Big Blue.
De reis begon al lang van te voren.
Tickets die voor werk verzet werden, Oerol, opnames.
Een aantal stress factoren, waaronder weer eens de NS, ik bijna mijn vlucht miste naar BKK.
Ik vloog samen met een vriendinnetje en kregen het toch nog voor elkaar om naast elkaar te zitten op een van de beste plekken.
Zij aan het gangpad, ik bij het raam.
Ik hou ervan om naar buiten te kijken en te dagdromen over wat er daar onder allemaal gebeurd.
De reis verliep zeer voorspoedig. Aangekomen in BKK weten Mans en ik allbij de weg en dat is heel leuk.
Om een te grote jetleg te vermijden houden we onszelf groot en blijven heel lang wakker.
We eten ergens aan de straat, heerlijk en wat kan het leven dan opeens weer goedkoop zijn.
We nemen een massage eten later op de dag bij mijn favo resautrantje en verstoppen ons de rest van de dag voor een flinke moesson bui.
Die avond gaat de reis door naar het zuiden. De nog altijd niet confortabele nachtbus.
Muts, sokken en jassen in de aanslag want de airco staat altijd op 10. Als je ergens vaker komt weet je wat je te verwachten staat en dat is ook wel eens fijn. Op dit gebied geen verassingen meer.
Ook deze reis verloopt zeer spoepel.
We belanden in het holst van de nacht bij de pier in Chumpon.
Daar slapen we dan eindelijk een paar uurtjes op de grond van een schuurtje.
Die ochtend om 7uur vertrekt dan eindelijk de boot naar mijn beloofde land, Koh Tao.
Als we op de boeg van de boot zitten ben ik helemaal gelukkig. Het gevoel komt weer boven van de vorige keer.
De zon is al op en begint feller te schijnen, het blauwe water onder me en verder niks. We varen met de kop in de wind eindelijk weg, opweg naar de vrijheid.
Er springen vissen voor de boot uit, ik luister naar mijn lievelingslied en kan me niet bedwingen om op het dek even een dansje te wagen. Ik ben eindelijk weer terug.
Na 3 uur varen komt het kleinste eiland van de oostkust te voorschijn en veschijnt de grootste glimlach in tijden, ik ben weer thuis.
We geven elkaar een High five. Alles is goed gegaan.
We mogen op de duikschool blijven slapen en ik begin de dag erop direct met het halen van mijn First Aid & CPR.
Dat moet, dat is vervelend en een hele hoop informatie, maar ik haal het.
We drinken een Singa en Chang dansen aan zee die avond en het feest van herkenning is compleet.
De paar dagen erop vullen zich met rescue dives. Hulpverlenen op de surface, op de boot, mijn onderwater stresstest waarbij ze o.a je lucht afsluiten en als klap op de vuurpijl ‘the dive from hell’.
Die dag springen er om de haverklap DMT’s ( Dive master Trainees) vanaf de boot het water in en verdrinken zogenaamd bijna.
De bedoeling hiervan is dat je binnen 3 minuten in je hele duikuitrusting in het water ligt.
Voor mij een hels kwarwij omdat ik na 6 maanden niet duiken toch af en toe nog even moet nadenken... Daarbij komt ook nog dat alles tegelijk moet en in duidelijk engels.
Ik spreek heel prima engels maar al deze woorden gebruik je in het normale leven niet dus na drie dagen kan ik mezelf bij elkaar vegen.
Er is keihard gewerkt maar ik ben back on track en daar ben ik heel gelukkig mee.
Met het engels gaat het hier beresnel omdat je wel moet.
En trouwens, in het nederlands zou ik nu niet eens weten hoe ik sommige dingen moet uitleggen.
De dag na het behalen van mijn twee nieuwe specialties ben ik direct de nieuwste DMT – die van de tv...
Ik probeer dat vooral achter wege te laten omdat ik straks als ik over 2 a 3 maanden klaar ben een eind proef moet doen. Iets heel doms, wat de DMT’s voor elkaar organiseren... ik voel de bui dus al hangen.
Maar ergens hebben ze ook gelijk, die van tv.
Raar maar waar, na een week Koh Tao word ik terug gevlogen naar AMS voor een vervolg van een commercial die ik heb gedaan.
Ik heb heel erg getwijfeld omdat ik niet weg wil, maar het bied me ook een hoop kansen.
En hier zit ik dan, net geland. Op schiphol. Met een tasje handbagage en verder niks.
Ingevlogen vanaf Koh Samui. Voel me tourist in eigen land.
Ik draai de dag erop en vertrek overmorgen alweer, terug naar Koh Tao.
Wakker blijven is nu het belangrijkste. Al het tijdsverschil maakt me totaal van de kaart, maar ik doe maar net alsof ik vanacht een heel leuk feestje heb gehad en nu iets te vroeg ben op gestaan.

Ik mis Koh Tao en mn voeten in het zand, maar ben er al bijna weer. En 1 dag werken met de mensen die alles met mijn reis te maken hebben – ze hebben ook mijn reis een week verplaatst- doe ik graag. Mooi. Alles is mooi.

Verras Eva in Thailand met een belletje via HalloBuitenland.nl